BeNiM aDýM eBRûLi, BiRaZ GeRÇeK BiRaZ RüYa..

Malum blogcudan býkan býkana..
Her neyse bu konuda çok yazýldý, çizildi..
Velhasýl artýk http://buyukguzel.blogspot.com dayým ;)

• Zaten ben, Meral AKÞENER’i hep beðenir, takdir ederdim ama baþ baþa içtiðimiz çaylar, koyu sohbetimiz, kendine özgü dik duruþu, bir siyasi gibi deðil de bir abla gibi benimle konuþmasý sonrasý daha çok beðendim ve takdir ettim.. Ve “keþke tüm milletvekilleri senin gibi olsa abla” bile dedim :)
  
  
• Zaten ben, Adana’ya ne vakit gitsem, oradan oraya koþturmakla geçer zamaným ama bu sefer sanki daha çok koþturdum fakat gene de doyamadým :(
  
  
• Zaten ben bir yerden ayrýlýrken genelde hüzünlenirim ama ev arkadaþým Esra’dan ayrýlýrken daha bir hüzünlendim sanki..
  
  
• Zaten ben büyüdüðümün farkýndaydým ama Adana’ya gidince sanki sözleþmiþ gibi hemen herkesin“artýk evlenmeyi düþünmüyor musun” diye sormalarýndan sonra bir kez daha anladým ki geçiyor vakit, fakat geçerse geçsin zaman, evlenmiyorum iþte en azýndan 25 ime kadar (4 yýl var daha) ;p
  
  
• Zaten ben kitap okumayý çoooook severim ama “Yüreðim Seni Çok Sevdi” adýnda ki tesadüfen bulduðum kitabý okuduktan sonra bu sevgimin önüne set gelmiþ gibi :)
  
  
• Zaten ben ders çalýþmaktan pek hoþlanmam ama kpss’ye çalýþmak keyifli gibi, bakalým artýk..
  
  
• Zaten ben FetHiye’ye ilk geldiðim gün aþýk olmuþtum bu güzel ilçeye ve “ben ileride kesinlikle burada yaþamak istiyorum” demiþtim en içten duygularýmla ama þimdi FetHiye’de tek baþýma yaþamama raðmen anladým ki; sevdiklerimle olduðum her yer bana FetHiye.. Þair demiþ ya “neyleyim köþkü, sarayý içinde salýnan ‘yar’ olmadýkça..” o misal iþte (buradaki “yar” sözcüðünün ifadesi bilumum sevdiklerimden oluþuyor, yanlýþ anlaþýlmasýn ya da anlaþýlýrsa anlaþýlsýn) ;)
  
  
• Zaten ben ailemi çoooooooooooooooooooooook seviyordum ama beni tek baþýma buralara gönderecek kadar güvenmeleri sonrasýnda daha bir çooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooook sevdim :) (Allah’ým herkese aile huzur versin, herkese..)
  
  
• Zaten ben gerçek aþýklara hep gýpta ederdim ama annemle babamýn birbirlerine olan aþklarý üzerine aþk tanýmam hiçbir zaman (maþAllah demeyen hamamböceði olsun)..
  
  
• Zaten benim genel olarak “arkadaþ”a ihtiyacým yok olduðunu biliyorum ama bizimkileri (KýZýL’ým, Beyza, Büþra, Fatma Nur, Hüseyin, Efe, Merve, Ahmet, Gökhan, Tuðba, Harun&Elif, Alper, Emrah, Elif, Hilal, Halime, Fatih, Mahmut, Derya&Yusuf, Eda, Yasemin, Melih, Mehmet, Kaan, Ýrem, Ceren, Yusuf Alp, Ýpek, Erdi, Gizem veeee canýmýn içi SerHat’ým) görünce, onlarla her zamanki gibi dolu dolu, neþeli, huzurlu, samimi vakitler geçirince anladým ki benim gerçekten “arkadaþ”a ihtiyacým yok (Börteçine Hilal, Ülkü, Hakan, Esra, Merve, Firdevs, Selin, Fatoþ, Feride … de bizden)..
  
  
• Zaten ben Yaþlýlara ayrý bir düþkünümdür  ama pamuk dedem, caným adaþým babaannem, tam bir namus timsali olarak gösterilen Osmanlý bir kadýn olan caným anneannem ve nurlar içinde yatasý caným Salih dedem tüm yaþlýlardan ayrý..
  
  
• Zaten ben çocuðun yaramazýný severim ama Hilal Sena kadar yaramazýný yalnýz ben deðil cümle alem görmemiþtir tabi sevimlisini de :)
  
  
• Zaten ben çocuklarla çooook iyi anlaþýrým ama doðduðundan beri ilk kez gördüðüm þimdilerde 5 yaþýnda olan Selin (Derya ablamýn kýzýdýr kendisi) öyle bir içten “teyzeee” diyorki bana, iþte gelde kandýrmasýn ÇoCuK’lar beni ;)
  
  
• Veeeee ben zaten O’nu hep seviyorum (“ama”sýz bir cümle iþte, çünküsü, nedeni, amasý yok iþte O’nu sevmemim).. =)

ÇÜNKÜ BEN YAÞAMAYI HERÞEYE RAÐMEN ÖYLE ÇOOOOOOOOOOK SEVÝYORUM KÝ..

Hayatýma renk katan tüm sevdiklerimden, sevenlerimden, gýcýk aldýklarýmdan, benden nefret edenlerden Allah razý olsun ;)

Üzerimde bir aðýrlýk, içimde tanýmlayamadýðým keder..

Neler oluyor bana yine..

Sýnavdan sonra kampüsden yürüyerek inmek istedim..

Hava oldukça güzeldi.. Yokuþ aþaðý ne düþündüðümün farkýnda bile olmadan inerken bir an da kendimi esen rüzgarla birlikte bambaþka bir yerde buldum..

Hava yine yokuþtan indiðim an gibi alacakaranlýktý.. Ayný rüzgarý hissediyordum açýk pencereden..

Kapý açýldý, yanýma gelen açýlan omuzlarýmý örttü sýkýca.. Elini koydu alnýma “þükür Ya Rabbim” dedi.. Ve birde öpücük kondurdu yanaðýma..

Aslýnda kapýnýn açýlmasýyla uyanmýþtým ama uyuyor gibi yapmaya devam ettim, yanýma gelenin masumluðunu bozmamak adýna..

Sabah Ezaný’ný duydum sonra.. Yanýma gelen usulca çýktý odadan.. Kalkmak istedim ama rahatsýzlýðýmdan dolayý kýprayamadým bile..

Bekledim..

Aradan ne kadar geçti bilmiyorum ama o güzel sesi duydum sonra..

Ses yatak odasýnýn hemen yanýnda ki açýk salondan geliyordu..

O ses ki benim hiçbir zaman unutamayacaðým, o ses ki benim her zaman huzur bulduðum … ses..

Evet.. Ýçeri giren, üzerimi örten, ateþime bakan, beni öpen, usulca çýkan ve o güzel sesiyle sabah namazýndan sonra Allah’ýn Kelamý’ný okuyan caným dedemin sesi..

Gözlerimi kapadým, dinledim O’nu.. Öyle huzur doldu ki içim dinlerken..

Yaylada kaldýðýmda hep ayný þekilde olur sabahlarý..

Babaannem kahvaltýyý hazýrlar sonra, en sevdiðim þekilde hem de yayla çayý bile yapar bana =)

Dedem “kalksýn artýk da ekmek yiyelim” deyince, nenem “elleme Hacým çocuðu, býrak dinlensin.. Sen ye, keyfi yetince kalksýn” der..

Aslýnda ben hepsini duyarým..

Aslýnda ben hep uyuyor numarasý yaparým..

Sanki kampüsden inmiyordum..

Sanki Tekir’de, gýcýrdayan karyolada tek baþýma oyun oynuyordum yine..

Sonra birden geldim kendime..

Ve daldým yine maziye..

Ve dedim ki..

“Keþke þimdi yaylada olsam.. Dedemlerle olabilsem.. Ben anlatsam Onlar dinlese.. Tulumbadan su çekerek yýkasam bulaþýklarý bahçede.. Soðumasý için bahçedeki pýnara býraktýðýmýz karpuzu alsam, dilim dilim ikram etsem, peynir getirsem yanýna.. Gelen misafirlerimizle bahçede otursak, miiiis gibi yayla suyundan çay demlesem onlara.. Dedemin sýzlayan ayaklarýna masaj yapsam.. Nenemin dizine yatýp huzur bulsam.. Okþasa baþýmý, “akýllý ol hatun kýzým” diye öðütler verse bana, bebekliðimi, yaramazlýklarýmý, erkek çocuðu gibi büyüyüþümü anlatsalar bana.. Sonra ben desem Onlara “dede bana biraz Yörükçülük günlerinizden anlatýn”.. Baþlasalar anlatmaya; þimdi 40 dk’da geldiðimiz Tekir’e gelmek için at arabasýyla günlerce yol aldýklarýný, nenemle nasýl evlendiklerini, ekmeklerini taþtan çýkardýklarýný, yalanýn, riyanýn, güvensizliðin olmadýðý o günleri anlatmakla devam etseler..

“Babamýn annesi, meleðim, benim adým” deyip sarýlsam neneme, “yakýþýklý dedem benim, kurban olurum seni verene” desem öpsem o gül yanaklarýndan doyasýya dedemi.. Sonra akþam üstü olsa vakit.. Nenemin koluna girerek üst sokaða, Þahin Tepesi’ne, Beþ Oluk’a doðru yürüsek.. “Sevdiðin de var mý” diye sorsa nenem.. “Ya nenem deme böyle þeyler, olsa senden gizler miyim hiç” desem..

Eve gelsek, Allah ne verdiyse yemeðimizi yiyip “dua et hadi anam” dese dedem bana yine.. Sonra çalsa telefon annem arasa “iyi bak dedenlere kýzým.. Yaþlýlar ve çocuklar evin bereketidir, kýymetlerini bilmek lazým” deyince, bende “Cennet Hatunum, caným annem ne demek o, baþýmýn tacý Onlar benim” desem.. Kapatsam telefonu, dedemle, nenemle konuþmaya devam etsem..

Ahhh öyle çoooook özledim ki..

Allah’ýn izniyle az kaldý.. 9 Haziran’da dedemleri göreceðim inþAllah..

Ne zamandýr böylesi özlem duymuyordum içimde.. 1 saat kadar önce babamlarla görüntülü konuþtuk.. Annem “yatacaðýz, kalkacaðýz, yatacaðýz … sana geleceðiz çiçeðim..” dedi.. ÝnþAllah bitanem, tez zamanda geleceksiniz.. Haftaya bu sýralar dünyanýn en güvenli, en huzurlu yerinde annem ve babamýn yanýnda uyuyor olacaðým Allah izin verirse..

Þimdi ders çalýþmaya geri dönme vakti :(

Rabbim öyle büyük ki..

FetHiye’ye gittim sabah, akþama geri döndüm Kötekli’ye.. Ýþlerim halloldu çok þükür..

Huzurlu olmama karþýn içimde bir þeyler beni adeta yiyip bitiriyordu sanki okul dönüþü..

“Yaklaþan sýnavlardandýr” diye yordum açýkçasý..

Yarýn ki etkinlik için arkadaþlarla buluþtum 22.00 civarý, onlarla konuþtukça içimi kemiren bilinmezim daha da arttý..

Eve nasýl geldiðimi bilemedim, nefesim kesildi, daðlar üzerime üzerime geliyordu sanki.. Havanýn serin olmasýna karþýn yerden alevler çýkýyordu adeta..

Ýçimin yangýnýnýn nedenini “susamýþ olabilirim” diye bastýrmaya çalýþtým, nafile..

Camý açtým, serin havayý içime çektim, “nefes” almak istedim, olmadý sanki..

Öyle bir durumdaydým velhasýl..

Eve geldim..

Ve yalvardým Rabbim’e sebebini bile anlamadýðým bu sýkýntýdan kurtulmam için..

“Kendime gelirim belki” diyerek elimi yüzümü yýkadým, odama döndüm ve telefonu aldým elime.. Akþam görüþtüðüm arkadaþlarýmdan birini aradým, kafama takýlaný sormak için..

Kafama takýlanýn doðru olduðunu ve sonucun biraz can sýkabileceðini söylese de telefonun ucundaki ses; ben gene de öyle mutlu, öyle huzurlu buldum ki kendimi bir anda..

Evet belki gerçekten çok içten bir yakarýþtý benim Rabbim’e yaptýðým ama ben biliyorum ki beni her zaman ve her yerde koruyan tek þey annemin, babamýn gýyabýnda bütün sevdiklerimin dualarý..

Bu arada yarýn ki etkinlik mi ne?

Türk Dünyasý Gençlik Topluluðu olarak Ýzmir’de buluþuyoruz kardeþlerimizle :)

Etkinliðimize katýlmak isteyenler yarýn saat 111.30'da Ýzmir Kemalpaþa'da ki Kazak Çiftliði'nde olacaðýz kýsmetse ;)

Sabah 8’de çýkacaðýz yollara kýsmetse..

Çok güzel bir gün olacak Allah’ýn izniyle..

Þimdi güzel, huzur dolu, miiiis gibi bir uyku çekme vakti.. Malum kardeþlerimin beni dinç bir þekilde görmesini istiyorum ;)

Allah'ým verdiðin sonsuz nimetlere, saðlýðýmýza, huzurumuza, bizi sevdiklerimizle bir yazmana ve herþeye, acý için de, göz yaþý için de, herþey için Sana þükürler olsun Ya Rabbim..

Sen muhakkak ki esirgeyen ve baðýþlayansýn..

Tüm Ümmed-i Muhammed'i içi sýra da annemi, babamý, kardeþimi ve beni de koru Ya Rabbim..