*Sabahın köründe kalkmak,
*Bütün resmi evraklarla ilgilenmek,
*Ortaya bir etkinlik koyabilmek için, gece gündüz proje düşünmek,
*Bulduğun projeyi tartışmaya açmak,
*Tartışılan projeyi danışman hocaya kabul ettirmek ve imzalaması için ikna etmek,
*İmzalanan projeyi SKS daire başkanlığına sunmak,
*Sunulan projenin SKS onayını beklemek ve bu bekleyiş esnasında sabahın köründen akşama kadar SKS başkanını, müdürünü ve diğer yöneticileri, çalışanları “hocam ne oldu bizim iş” diyerek sürekli rahatsız etmek,
*Sunulan projenin kabul edilmesinden sonra asıl tantananın başlaması,
*Proje için gerekli mali destek arayışına çıkmak,
*Gerekli mali desteğin sağlanamaması dolayısıyla asıl ana kaynağa, babaya başvurmak,
*Babandan gelen mali kaynak doğrultusunda ekip kurmak,
*Ekip kurulduktan sonra “iş bölümü” yapmak,
*İş bölümünden memnun olmayanların işlerini de yapmak,
*“Ayrım yok başkan neden onun işlerini de sen yapıyorsun” itirazları üzerine bütün ekibi sırtlamak,
*Herkesi alttan almaya çalışmak,
*Salı günkü etkinlik için önceki Cuma günü onay çıktığını öğrenmek,
*Olumlu kararın öğrenildiği Cuma günü saat 16-17 arasında afiş tasarlatma derdine düşüp, onaya yetiştirmeye çalışmak,
*Onayın yetişmeyeceğini anlayıp, haftasonu afiş bastırmak,
*Pazartesi sabahın köründe basılan afişleri alıp SKS’ye onaylatmak,
*Onaydan çıkan afişleri fakültelere, ilgili birimlere vb.lerine tek tek asmak,
*Afişleri asarken gelen telefondan resmi yazının yazılmadığını öğrenmek,
*Etkinliğin yürürlüğe girebilmesi için koşa koşa valiliğe gidip, dilekçe yazıp, evrak kayıttan havale ettirip, koşarak Emniyet Müdürlüğü’ne elden götürmek,
*Söz konusu dilekçe için araya girebilecek hatırı sayılır büyüklere ulaşmak,
*“Allah’a emanet” diyerek dilekçeyi oluruna bırakmak,
*Etkinlikle ilgili liselere gitmek,
*Liselerden bir idarecinin önerisi üzerine Milli Eğitim Müdürlüğü’ne gitmek,
*Okullar arası ‘telefon zinciri’ oluşturulması için dil dökmek,
*Tam “mesai saati doldu, gerisi Allah’a kaldı” diye düşünürken, hatırını yok sayamayacağın bir tanıdığın isteği üzerine -hiç sevmemene rağmen- çarşı-pazar gezip, giysi seçimine yardımcı olmak,
*Veee tüm bunları TEK BAŞINA yapmak,
*Bir de “sen ne yaptın ki topluluk için” gibisinden gereksiz sözleri söyleyen aptallarla yüzyüze gelmek,
*Ancak her şeye rağmen başladığın işi alnının akıyla bitirmek,
*Ve yapılan güzel etkinlik sonrasında fakülte dekanın başta olmak üzere her kesimden hocadan, öğrenciden, katılımcıdan, çalışandan tebrik almak,
*“Kendi başına iş yapıyorsun” diyenlere, gülüp geçmek,
*En güzeli de “ne yaptın” diyenlere Osmanlı tokadı misali cevap vermek demek : )
BAŞKAN olabilmeyi ve yerimde gözü olan kesime; iş birlikçi, siyasi partilerin gençlik kolu gibi çalışmaya çalışan, belli kalıpları kullanarak kendini “adam” sınıfında sayanlara ve şekilcilere önemle duyulurur :)
Peygamber Efendimiz bile “hizmetkar” kelimesiyle eş tutmuştur baştaki kişiyi.. Ben davamın hizmetkarıyım.. Gocunmuyorum TEK BAŞIMA bu kadar çalışmaktan.. Aksine, başkanlığı “emir vermek” sananlara gerekli cevabı verdiğimi ve Efendimiz(s.a.v.)’in izinde olmadan, hiçbir şeyin gerçekleşmeyeceğini göstermek kazandığım en büyük zaferlerden biri..
Bugün itibariyle M.Ü. Atatürkçü düşünce Topluluğu başkanı olarak son etkinliğimi KıZıL’ımın deyimiyle “jübilemi” yapmış bulunuyorum..
Önümüzdeki sezon için benden çok çok çok daha fazla başarılı olacabileceğine inandığım bir arkadaşımı yerime aday göstermeyi düşünüyorum.. Bu arada bana “ne yaptın” diyenleri de ihraç ettim topluluktan, kuru gürültüye pabuç bırakmam, bilinsin ;)
5 yıl boyunca toplulukta çeşitli görevlerim oldu benden önceki başkanlarımdan çok fazla şey öğrendim.. Hepsinden Allah razı olsun.. Umuyorum ki bende, benden sonrakiler için kalıcı bir şeyler bırakabilmişimdir..
“Hayat tecrübesi” denilen olayı yaşadım hem de en incesinden.. ve biliyorum ki ben yolun başındayım hala.. Sadece adım attım hayata dair.. Ve ben yine biliyorum ki geleceğin en başarılı siyaset bilimcisi olarak fikri, ilmi, zikri zeminim oturmaya başladı.. Allah Kerim gerisine artık..
Resmi olarak görevim yıl sonunda bitecek olsa bile “eş başkan” olarak ADT ile yola devam edeceğim..
Çünkü ATATÜRK hiç kimsenin tek elinde değildir ve ben davamın kutsallığına inandığım müddetçe, elimden geldiği ölçüde devam edeceğim çalışmaya.. Yılmak, bıkmak, davadan dönmek benim kişiliğime de, kimliğimi de yakışmaz çünkü..
Her şeye rağmen, tüm olumsuzluklara karşın başarımın karşısına geçip gülümsemek her şeye değer ;)
İşte BAŞKAN olabilmek bu demek..
