Üzerimde bir ağırlık, içimde tanımlayamadığım keder..
Neler oluyor bana yine..
Sınavdan sonra kampüsden yürüyerek inmek istedim..
Hava oldukça güzeldi.. Yokuş aşağı ne düşündüğümün farkında bile olmadan inerken bir an da kendimi esen rüzgarla birlikte bambaşka bir yerde buldum..
Hava yine yokuştan indiğim an gibi alacakaranlıktı.. Aynı rüzgarı hissediyordum açık pencereden..
Kapı açıldı, yanıma gelen açılan omuzlarımı örttü sıkıca.. Elini koydu alnıma “şükür Ya Rabbim” dedi.. Ve birde öpücük kondurdu yanağıma..
Aslında kapının açılmasıyla uyanmıştım ama uyuyor gibi yapmaya devam ettim, yanıma gelenin masumluğunu bozmamak adına..
Sabah Ezanı’nı duydum sonra.. Yanıma gelen usulca çıktı odadan.. Kalkmak istedim ama rahatsızlığımdan dolayı kıprayamadım bile..
Bekledim..
Aradan ne kadar geçti bilmiyorum ama o güzel sesi duydum sonra..
Ses yatak odasının hemen yanında ki açık salondan geliyordu..
O ses ki benim hiçbir zaman unutamayacağım, o ses ki benim her zaman huzur bulduğum … ses..
Evet.. İçeri giren, üzerimi örten, ateşime bakan, beni öpen, usulca çıkan ve o güzel sesiyle sabah namazından sonra Allah’ın Kelamı’nı okuyan canım dedemin sesi..
Gözlerimi kapadım, dinledim O’nu.. Öyle huzur doldu ki içim dinlerken..
Yaylada kaldığımda hep aynı şekilde olur sabahları..
Babaannem kahvaltıyı hazırlar sonra, en sevdiğim şekilde hem de yayla çayı bile yapar bana =)
Dedem “kalksın artık da ekmek yiyelim” deyince, nenem “elleme Hacım çocuğu, bırak dinlensin.. Sen ye, keyfi yetince kalksın” der..
Aslında ben hepsini duyarım..
Aslında ben hep uyuyor numarası yaparım..
Sanki kampüsden inmiyordum..
Sanki Tekir’de, gıcırdayan karyolada tek başıma oyun oynuyordum yine..
Sonra birden geldim kendime..
Ve daldım yine maziye..
Ve dedim ki..
“Keşke şimdi yaylada olsam.. Dedemlerle olabilsem.. Ben anlatsam Onlar dinlese.. Tulumbadan su çekerek yıkasam bulaşıkları bahçede.. Soğuması için bahçedeki pınara bıraktığımız karpuzu alsam, dilim dilim ikram etsem, peynir getirsem yanına.. Gelen misafirlerimizle bahçede otursak, miiiis gibi yayla suyundan çay demlesem onlara.. Dedemin sızlayan ayaklarına masaj yapsam.. Nenemin dizine yatıp huzur bulsam.. Okşasa başımı, “akıllı ol hatun kızım” diye öğütler verse bana, bebekliğimi, yaramazlıklarımı, erkek çocuğu gibi büyüyüşümü anlatsalar bana.. Sonra ben desem Onlara “dede bana biraz Yörükçülük günlerinizden anlatın”.. Başlasalar anlatmaya; şimdi 40 dk’da geldiğimiz Tekir’e gelmek için at arabasıyla günlerce yol aldıklarını, nenemle nasıl evlendiklerini, ekmeklerini taştan çıkardıklarını, yalanın, riyanın, güvensizliğin olmadığı o günleri anlatmakla devam etseler..
“Babamın annesi, meleğim, benim adım” deyip sarılsam neneme, “yakışıklı dedem benim, kurban olurum seni verene” desem öpsem o gül yanaklarından doyasıya dedemi.. Sonra akşam üstü olsa vakit.. Nenemin koluna girerek üst sokağa, Şahin Tepesi’ne, Beş Oluk’a doğru yürüsek.. “Sevdiğin de var mı” diye sorsa nenem.. “Ya nenem deme böyle şeyler, olsa senden gizler miyim hiç” desem..
Eve gelsek, Allah ne verdiyse yemeğimizi yiyip “dua et hadi anam” dese dedem bana yine.. Sonra çalsa telefon annem arasa “iyi bak dedenlere kızım.. Yaşlılar ve çocuklar evin bereketidir, kıymetlerini bilmek lazım” deyince, bende “Cennet Hatunum, canım annem ne demek o, başımın tacı Onlar benim” desem.. Kapatsam telefonu, dedemle, nenemle konuşmaya devam etsem..
Ahhh öyle çoooook özledim ki..
Allah’ın izniyle az kaldı.. 9 Haziran’da dedemleri göreceğim inşAllah..
Ne zamandır böylesi özlem duymuyordum içimde.. 1 saat kadar önce babamlarla görüntülü konuştuk.. Annem “yatacağız, kalkacağız, yatacağız … sana geleceğiz çiçeğim..” dedi.. İnşAllah bitanem, tez zamanda geleceksiniz.. Haftaya bu sıralar dünyanın en güvenli, en huzurlu yerinde annem ve babamın yanında uyuyor olacağım Allah izin verirse..
Şimdi ders çalışmaya geri dönme vakti :(
